با فرض این که سازندگان ریزپردازنده‌ها بتوانند پیشرفتی مطابق با قانون مور داشته باشند، در این صورت توانایی پردازش رایانه‌های ما باید هر دو سال 2 برابر شود. این به معنای آن است که در 100سال آینده قدرت پردازش 1,125,899,906,842,624 برابر پردازشگرهای کنونی می‌شود. تصور این موضوع سخت است.

سال 2005، مور گفت اگر ترانزیستورها به مقیاس اتمی برسند، ما با یک مانع بنیادی روبه‌رو می‌شویم که نمی‌توانیم از آن عبور کنیم. در این نقطه ما دیگر نمی‌توانیم ترانزیستورهای بیشتری را در همان مقدار فضا جای دهیم.

ما می‌توانیم با ساخت پردازشگرهای بزرگ‌تر با ترانزیستورهای بیشتر، از این سد عبور کنیم. اما ترانزیستورها تولید گرما می‌کنند و داغ شدن پردازشگر باعث خاموش شدن رایانه‌ می‌شود. رایانه‌ها با پردازشگرهای سریع‌تر نیاز به سیستم‌های خنک‌کننده کارآمدتری دارند تا گرمای بیش از حد تولید نشود. پردازشگر بزرگ‌تر وقتی گرمای بیشتری تولید می‌کند که با تمام سرعت خود کار کند.

تاکتیک دیگر، ساخت پردازشگرهای چندهسته‌ای است. پردازشگر چندهسته‌ای توانایی پردازش خود را بین هر یک از هسته‌ها تقسیم می‌کند. این پردازشگرها برای اداره‌کردن محاسباتی مناسب هستند که قابلیت شکسته‌شدن به اجزای کوچک‌تر را دارند، اما برای مشکلات محاسباتی بزرگ که امکان تقسیم به اجزای کوچک‌تر را ندارند مناسب نخواهند بود.

طبقه بندی: فناوری اطلاعات و ارتباط، 
برچسب ها:نور و DNA و رایانه‌های آینده، نور و DNA، رایانه‌های آینده، محاسبات در همه جا،